Mannsandinn

Hvar er hinn mannlegi andi staddur?

Hin hversdagslega uppgerð merkingar og kurteisi, siðvitundar og dyggðar hinnar ómeðvituðu, hugarstýrðu nútímamanneskju er afurð þeirrar tvískinnungslegu menningar sem mannkynið hefur þróað með sér í gegnum aldirnar til þessa.

Hræsni mannlegra samskipta, hvar sjálfsneitun er opinskátt hampað sem dyggð, en sérplægni hinn raunverulegi undirliggjandi hvati, er helsta einkenni djúprar ómeðvitundarinnar sem einkennir hugarstýrðan manninn í hraða þess samfélgasmynsturs sem byggir í raun aðeins á hégómlegu vermætamati ímyndarblætis.

Hlutir eru vermætari en mannsandinn. Hið vanskapaða "yfirsjálf" samtímans hefur tekið sér vellíðunarlögmál "þaðsins" og gert það að sínu lögmáli : raunveruleikalögmálinu.

Hvert einasta verk sem unnið virðist í kærleika og af samkennd, eygir í raun einni vonina um að sá dagur komi, að afrakstur verksins skili sér á einhvern hátt til baka.

Í slíku umhverfi hreykja þeir sér hæst sem tala fjálglega um 'ást' og 'kærleika', líkt og slíkt séu í raun fyrirbrigðin sem afbökuð hjúpun orðanna vísar til í daglegri merkingu samtímans - en fáir skilja lengur.

Fingurinn sem bendir á tunglið, er ekki tunglið.

'Ást' í hversdagslegri merkingu samtímans er ekki eiginleg tilfinning, heldur aðeins hughjúpað og flókið samsett fyrirbrigði - samofið kerfi formhyggju, sem einungis er í raun nothæft sem stjórntæki til þess að sjórna öðrum síður meðvituðum manneskjum, og fóðra þannig eigin sérplægni - sérplægni ávallt knúna af ótta. Hið Hegelska 'Geist' í anda jöfnuðar Hobbes sem hin sanna syntesa.

Í raun er hin óhjúpaða 'ást' einungis merkjanleg enn sem hinn skilyrðislausi kærleikur foreldris gagnvart ungabarni sínu - einu einstaklingum samtímans sem hugurinn hefur ekki enn heltekið.

Þegar öllu er á botninn hvolft, er markmið hinnar andlega ómeðvituðu nútímamanneskju einungis hin fátæklega og örvæntingarkennda leit eftir sérplæginni umbun "þaðsins" og sælutilfinningu líkamans. "Það" hvers og eins er hans "yfirsjálfs" forgangsatriði, og líkamleg sæla takmarkið.

En hví þessi hugleiðing, og hvað leiðir huga minn?

Er munur á 'mannsandi' og 'mannshugur'? Hvort er hið sérplægna sjálf? Kannski viltu leiða hug þinn hvað þetta varðar kæri lesandi.

Í raun er ekkert 'rangt', ekkert 'rétt', ekkert 'gott', ekkert 'illt', og engin 'synd'.

Í raun er allt einfaldlega eins og það er - þrátt fyrir afstöðu mannsins.

Hvar er andi þinn staddur kæri lesandi?

Höfundur : Greppur Torfason

Tilvísun í þessa grein :